و اما....

این روزهای من چه خاکستری اند وقتی تو نیستی و من چه دلتنگ ارامش شده ام.کاش دستی بود تا رنگی به روزهایم میزد کاش دلیلی برای شادی وجود داشت.و من چه بی حوصله روزهای پاییز را به زمستان وصل کردم و چه بی رمق در بلندای روزهای زمستانی درگیر خود شده ام.چقدر روزهای شادی های بی دلیل از من دور شده اند.اشیانه ام در هجوم بادهای سرد در معرض نابودیست و من چه بی تفاوت  به تماشا نشسته ام.خدایا نگاهت را از من دریغ نکن که بی نگاهت خواهم پژمرد.

و من این ماه هم لایق نشدم.میدونم حقم نبود و انتظاری هم نداشتم ولی تهش امیدی هست که منو سرپا نگه میداره.با همه لجبازی های مردی ٣۴ ساله برای خوردن دارو من چه امیدوارم.خدایا امیدو از من نگیر.اگه علی دارو هاشو سر وقت میخورد دوازده روز دیگه باید واسه از اسپرم مجدد میرفت ولی الان فکر نکنم تا سه هفته دیگه تموم شه.منم کاری از دستم ساخته نیست چون واسه هر چی که بخواد منو تهدید کنه داروهاشو نمیخوره.و این منو به شدت داغون میکنه.همش میگم کاش این مشکل من بود تا انقدر اذیت نمیشدم.اونوقت با جدیت در پی درمان بودم.این هم از بخت منه...واقعا از لحاظ روحی روزهای بدی دارم البته همش به خاطر نبود بچه نیست بلکه بیشترین چیزی که ازارم میده رفتارای سرد علیه.دیگه حوصله هیچ کاریو ندارم نه به خونه میرسم نه به غذا.اونم میاد خونه میبینه غذا نیست میره بیرون بعد دو ساعت میاد.به جای اینکه به من انگیزه بده با بی  تفاوتیاش بیشتر داغونم میکنه.نمیدونم ته این روزهام چی میشه.

خدایا منو تو اغوش خودت بگیر منم مثه تو تنهام تو که بهتر میبینی...